Welkom, 22ste week! Binnengekomen, post en Volkskrant ongelezen mee naar boven en binnen; niet eerst digitale foto's en e-mails bekijken, maar meteen dit hier, terwijl ik Edith's uitroep beaam, uit het raam kijkend:"Wat is die boom groot geworden!"
Ik wil dit hier zo gauw mogelijk gedaan hebben; niet dat ik mijn hart op de tuin - die wij in de zomer permanent bewonen - heb laten liggen, maar ik voel me als het ware ont-erfd, met dat 'geschoonde bureau voor me, die kamerrs waaruit de leefgeur is verdwenen.
De dagen dat ik ons erf van 400m2 niet afkom, zijn de heerlijkste. Met Edith samen, soms een padpraatje met de buren, de bezoekers aldaar relaxed ontvangend, gewend geraakt aan vogelconcerten, schoner dan de mooiste t.v.-uitzending je kan bieden, en dan die vele variaties van groen en het kleine gevleugelte dat zich daartussen ophoud.
Gisteren op de open tuindagen twee keer gedichten over tuinpark Buitenzorg voorgelezen; eerst (voor de camera van Emmy de Ruiter) alleen in de intimiteit van ons eigen domein, daarna in het Verenigingsgebouw, waar ook foto's en schilderijen waren tentoongesteld. Noorderlingen, hartelijk onderling, open. Mij troffen bij de dichterlijke bijdragen de in het Frans gezongen dierengedichten van Guillaume Apollinaire op muziek van Francis Poulenc, door medetuinder Margot. Veel talent aan boord, mag ik wel zeggen!
Wat mij bovenal (anderszins) trof was het dubbelpagina-interview met Midas Dekkers in dagblad de Pers van zaterdag; op de tuin krijg ik die soms toegestopt door een buurvrouw of -man die met openbaar vervoer of op de fiets komen.
Ik ben in genen dele een misantroop, zoals hij, maar met zijn redenaties kan ik het niet anders dan eens zijn. Waar hij zoveel waarde aan de evolutie hecht, waarvan hij zich afzondert door het Einzelgängerschap verschrikkelijk te vinden, zou hij eens plaats en ruimte moeten vinden binnen die wetenschappen, waar bewustzijnsverruiming wordt beschouwd als eerste menselijke noodzaak. De gedachte aan Quantum Goden vindt hij waarschijnlijk verachtelijk; maar the only way out is the way in.
Ik laat even de man zelf aan het woord; op de opmerking van Marcel van Engelen:'De aandacht voor het milieu is groter dan ooit. Dat moet u doed doen.' geeft hij ten antwoord:
"Goed doen? De huidige politiek heeft een axioma en dat is economische groei. Een kind van drie jaar kun je uitleggen dat als je almaar groeit en groeit je een keertje uit elkaar klapt. Alsof je in een auto zit en steeds dieper het gaspedaal indrukt. Iedereen in de auto zegt: wij rijden fijn, we rijden goed, we gaan steeds harder! Iedereen langs de weg ziet dat het een enorm gevaar is. In de jaren 70 is alles al tot op het bot geanalyseerd. De grondstoffen raken op, het leidt tot voedselschaarste, de boel vervuilt. Het betekende dat we minder moesten gaan consumeren, minder verre reizen moesten gaan maken, minder moesten graaien en snaaien. Dat zinde de mensen niet. We zijn gewoon doorgegaan."
'Je zou zeggen: de wal keert het schip.'
"Het probleem is: we doen veel te veel. Er is maar één oplossing; dingen laten. Als je niet naar hoetsieboetsieland vliegt, hoef je ook niet te compenseren. Maar dat bestaat niet in onze kapitalistische structuur. Daarin gaat het om net zo lang graaien totdat het op is. Kijk eens rond de Middellandse Zee. Ooit was het het er een fantastisch weelderig groen paradijs. De Grieken en Romeinen bouwden er hun beschavingen, lieten er hun schapen lopen en gebruikten destructieve landbouwmethoden. Het is er nog steeds kaal. Zo'n beschaving laat een woestenij achter. Dat doen we nu met de hele werelcd. Alles moet op. Ook de diersoorten, de vissen in de zee. Maar op een gegeven moment is het echt op. Op is op."
Hierop aansluitend, in de Parool-rubriek: De planeet deze week, ook zaterdag:
"De mens is de oorzaak van de snelste achteruitgang van het aantal diersoorten sinds het uitsterven van de dinosaurussen. Dat meldt het Wereld Natuur Fonds (WNF) in een nieuw rapport. Uit een telling van het WSNF blijkt dat in de afgelopen 35 jaar ongeveer één procent van alle soorten door menselijk handelen van de aardbodem is verdwenen. De voornaamste oorzaken zijn overbevissing en -bejaging, het oprukken van de landbouw, milieuvervuiling en de uitbreiding van de steden."

En je stond erbij en je keek er naar. Wir haben es (nicht) gewusst. Welles dus. Ik spreek van mentale vervuiling: het niet willen doen doordringen tot het bewustzijn van een en ander, een afweermechanisme op wereldschaal, een struisvogelpolitiek van ongekende historische woedeweerga, jewelste dus. En hoe lang weet ik dit al? Het dateert zeker van de jaren 50, toen alle gespecialiseerde agentschappen van de Verenigde Naties hun bewustwordingscampagnes begonnen: de WHO, de FAO, het ILO alsmede de UNESCO in Parijs, waar ik in 1950 te werken kwam.

En om kort te gaan: PC Hooftwinnaar Abram de Swaan over zijn sociologie-beoefening, zijn huidige studie-object: "Dat het in de vorige eeuw zo vaak tot massale uitroeïing kwam, dat vijf keer zoveel burgers zijn vermoord als militairen omkwamen in gewapende conflicten: hoe kan het gebeuren, hier, nog steeds? En staat dat, in Joegoslavië, in Ruanda, gelijk aan het absolute nulpunt van vernietiging en absolute dieptepunt van beschaving: de moord op de joden? Dat is nu mijn werk. Dat doe je niet graag zes uur per dag. Maar: zo is de wereld. Ik ben hier hooguit tachtig en nog wat jaren en omdat ik mij niet kan voorstellen hoe het is om niet geboren of al dood te zijn, wil ik in die tijd zo goed mogelijk begrijpen in wat voor wereld wij zijn, en massale vernietiging hoort daar bij." Genoteerd door John Jansen van Galen in Het Parool van 21 mei 2008).

Picolo antologico van het gelezene. Niet uitsterven dus, aub! Deze week verscheen - Willem Desmense van uitgeverij IJzer kwam de eerste exemplaren op de tuin overhandigen - de door mij zeer gewaardeerde herdruk van een boek dat ik in 1982 voor uitgeverij Meulenhoff had vertaald, en sinds lang uitverkocht was: Antonin Artaud's Le Théâtre et son double, in het Nederlands door de uitgever(s) Het theater van de wreedheid genoemd. ISBN 978 90 8684 021 2
- www.uitgeverij-ijzer.nl
Uit de eerste van de zestien teksten uit de beginjaren dertig van de vorige eeuw:"En als er nog iets hels en waarlijk vervloekt is in deze tijd dan is het wel dat wij ons artistiek bij vormen ophouden, in plaats van slachtoffers te zijn op de brandstapel, die tekens geven door de vlammen heen."

Goede raad is vuur, inderdaad. Hoe laat? NU, of nooit.
proefjes.nl - ik ga maar eens kijken naar de website, gefinancierd door de nieuwe president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, Robbert Dijkgraaf van de Spionozaprijs, die hij in 2003 won. Kinderen kunnen hier natuurkundige proeven doen. "Kinderen zijn als sponsen die alles willen opnemen. Dan moet er water zijn."

Vuur en water. Les extrêmes se touchent, niet alleen in de (geo-dorps)politiek. Tot de volgende content-leverantie. Simon Vinkenoog, Spons.

Woensdag 21 mei 2008

Zoiets doet de mens goed, muisje met staart, al de tweede dag.
Voor mij bovenal verheugend, omdat mijn voltallige familie bij deze avond aanwezig was, wat niet vaak gebeurt: Robert, Alex met Dagmar, Marvin & Sammy-Jean, Anna Sunya met vriendin Roos Petri, Arthur en Tatjana, Barbara, Mark en Talitha; verder vrienden en bekenden - oud en nieuw, al dan niet verwacht. Half twee verlieten wij het Bimhuis en gloeiden gisteren nog na.
Bovendien is er in de tuin Altijd IETS te doen, en zijn de details het alleraller-interessants.
Nu zit ik hier omdat ik een bezoeker verwacht - die wij zo spoedig mogelijk, al bij aankomst, mee naar de tuin willen nemen - en mijn e-mail dien te lezen.Verder raak ik niet uitgelezen in de drie delen van Arie Visser's verzameld werk, waarin telkens mijn respect voor diens integere benadering en eruditie - vooral waar het zijn baraka-kennis van de soefi's betreft - toeneemt.

De bezoeker belt aan; komt boven. Einde aan dit. Andere keer veel te vertellen en te verhapstukken. Nog even een foto die Edith in het BIM-huis maakte. Adios, amigo/as, Simon Vinkenoog, op de hoogvlakte van het geluk (PvO).

Zaterdag 17 mei 2008

"Een pijpje kief voor het ontbijt geeft een man de kracht van wel honderd kamelen op de binnenplaats." Marokkaans spreekwoord.

Dat is Het Parool vandaag.
In Amsterdam Weekly, 15-21 mei 2008 (Bite me../The Healthy Issue)op pagina 5 een artikel van Steve Korver, die afgelopen maandag in de tuin op bezoek was: Live to be 100 - The trick is to keep breathing.

Een en ander behoorde tot de 4 kg post en kranten die wij de trap opdroegen plus de 5 kg in schoudertas die ik bij me had. Vreemd om ons onbewoonde huis te betreden, opgeruimd, netjes, leeg - waar je een week niet geweest bent.
Hoe volkomen anders onze semi-seclusion in Buitenzorg, waar wij temidden van het groen leven en meer dan genoeg aan elkaar & onze levende omgeving hebben. Via de lichtcellen op het dak en digitenne zijn de tv-stations Nederland 1, 2, 3 bereikbaar : we kijken er nauwelijks naar. Kranten laten me koud, blijven ongelezen, blijkbaar doe ik aan media-vasten. Niet dat ik Niets doe, meer dan dat: de drukproeven gecorrigeerd van mijn Amsterdam Madmaster-boek; daarvoor foto's uitgezocht, met (werktitel scrapboek) Fun in progress-ideeën gestoeid, bereid me voor op morgen - welkom in het BIMHuis. Laatkomers welkom.Vanaf 8u open zaal. Eerste set 21u. Restaurant. Bimhuis, in het nieuwe Muziekgebouw aan het IJ. Tatatatarata; stemproef.
Over de onrustbarend verschrikkelijke roman van Rodaan Al. Galidi, Dorstige Rivier had ik willen schrijven. Irak ten tijde van Saddam Hussein, adembenemend en doorleefd - een familiegeschiedenis in droeve grijzen en zwarten, met veel bloed en dood, taferelen rond massagraven; Edith- die het nu leest - ziet er een kleurig landschap bij.

Edith lezend in Dorstige Rivier en Joep Bremmers, correcties aanbrengend op zijn laptop in
AMSTERDAMMADMASTER , Simon's persoonlijke bijdrage aan Amsterdam Wereldboekenstad 2008.

Al Galidi, die in 1998 uit Irak naar Nederland vluchtte, moest zich het Nederlands zelf machtig maken, omdat hij niet naar school mocht; sinds kort woont hij in België. Zijn stijl is krachtig en waar het moet bloemrijk, of zeer onverbloemd. Grote aanwinst voor de Nederlandse literatuur, die voor onze provincieën en die van Naburije. Het boek heeft als opdracht: "Voor de slachtoffers die geen daders zijn geworden. Aanrader ***** van 397 pagina's, Meulenhoff/Manteau, ISBN 978 90 8542 112w 2.
Verder bracht ik deze week door met Arie Visser, wiens driedelencassette ik mij aanschafte; betalen kon niet. Pinnen deed het niet. Volgens Het Parool vandaag Webstoring ebt nog na.
Ik popel om naar de tuin terug te keren; mijn wereld staat op een andere kier.
Op het programma staan voor ons volgende week dinsdag Festina Lente, donderdag willen wij naar de opening van de tentoonstelling van foto's van Wim van der Linden (1941-2001) in het Stadsarchief in de Vijzelstraat.Het maandbladOns Amsterdam (abonneer je!) geeft in het lopende nummer een mooie levensbeschrijving van mijn ex-zwager alsmede een keur aan foto's uit de jaren 60, waaronder het omslag van Ik Jan Cremer op zijn Harley Davidson..
In het Stedelijk Museum van Vianen open ik zaterdagmiddag de 24e een solo-expositie van Else Ringnalda's beelden; Edith's zuster is een begenadigde kunstenares.

Zondag Open Volkstuindagen in Stadsdeel Amsterdam-Noord, en hopen wij 's middags de tentoonstelling van Gerti Bierenbroodspot in het Museum van der Togt in Amstelveen te gaan zien.
Verder ben ik voor ingewijden per 06-bereikbaar; emails krijgen voorlopig deze week geen antwoord, Toedoeloe. Simon, Geluksvogel Vinkenoog.

Simon gepassioneerd lezend in DE GROTE PARADE,een verborgen geschiedenis van de twintigste eeuw,
Rob van Scheers, Meulenhoff 2005, ISBN 90 290 7640 2/ NUR 686, 694

Vrijdag 9 mei 2008

www.ruigoord.nl

Meer dan genoeg reden dus om dit Pinksterweekeinde een bezoek aan deze Autonome Zone te brengen, waarbinnen ik mij kind aan huis voel en t.z.t. ook graag gecremeerd wil worden, in de open lucht. En iedereen eromheen dansen. Pinksteren ligt dus voor ons. Zondagmiddag in Theo's Theetuin met Louis Lehmann en Diana Ozon.
Achter ons de mooiste tiendaagse ooit doorgebracht. The pictures show we're alle right. Veilig heen en weer (dankje Meridiana - dagelijkse lijndiensten |Schiphol-Italie, dankje Moeder Natuur in Umbria, dankje Casale Palazzo, dank je, medelevenden.
Later meer; even dit de wereld insturen, de bagage werd veilig afgehandeld - de buitenwereld lokt; Edith en ik gaan met mama naar Buitenzorg; straks terug voor bezoek alhier achter de PC in de zondoorschenen Sarphatistraat - veel meer te volgen. Energy is Eternal Delight. toodeloo, back to the tidbits. Love. Simon.

Edith op de stadsmuur van Urbino

v.l.n.r. Laura van den Berg kweelt en speelt, Roberto en Gabriela Rosmini, Fleur, Oscar, Oma Else wier 85ste verjaardag wij vierden, Julia, Jenny, Else, Gerard en Gawie Keyser, verenigd rond de delicatessen ons aangeboden door de eigenaars van Casale Palazzo


Ons in Florence gehuurde wagenpark, Mercedes 220 (automaat)met Edith aan het stuur, familieauto Fiat Cromo bestuurd door vader Gawie gewapend met TomTom, en Fiat Panda besuurd door vader Gerard

Voor het laatst de ondergaande zon op het achterterras

a table, Simon houdt het vuur in de open haard gaande

Plons 1

Plons 2, Ma, dochter Edith en kleindochter Julia

Oog in oog met La Citta Ideale in Urbino

april 2008